Home

Naar huis!

Image

De laatste dagen hier op het center zijn behoorlijk chaotisch geweest. Het feit dat M. in het ziekenhuis ligt en nog zeker tot zondag moet blijven, zorgt bij alle medewerkers van Bobbi Bear voor onrust...
Gelukkig gaat het weer wat beter met haar, maar ze ligt inmiddels wel aan de zuurstof en kan daar nog niet zonder. We hopen echt dat ze zondag weer het ziekenhuis uit mag, want de rekening blijft maar groeien...

Gelukkig hebben we de verjaardag van Elin woensdagavond nog kunnen inhalen door te gaan eten bij een Afrikaans restaurant in Durban. Daar was die avond ook een djembe-groep aanwezig, dus we hebben ook nog een lesje djembe gehad! :)
Gisteren was Kayleigh jarig, helaas ook al geen vrolijke dag. Maar goed, met z'n allen toch weer het beste er van proberen te maken en een lekker feestmaal bereid. Gisteravond goed nagepraat over hoe we het hier in Zuid Afrika en bij Bobbi Bear ervaren hebben.

See you later alligator...

Image

Gisteren was een rare dag. Elin was jarig, maar haar verjaardag is voor haar op een ongebruikelijke manier begonnen. M. is namelijk zondag opgenomen in het ziekenhuis, door haar spierziekte gaat ze lichamelijk sterk achter uit en heeft ze op dit moment longproblemen. Ze hoest erg veel en heeft moeite met ademhalen.
Omdat M. het meest vertrouwd is met Elin en Kayleigh en Kayleigh net terug kwam van een weekend weg, is besloten dat het voor M. het prettigst zou zijn als Elin de nacht bij haar zou blijven.
Elin werd op haar verjaardag dus wakker in het ziekenhuis...Maar eenmaal op het center waren we van plan het even goed in te halen, te beginnen met een mooie tekening van R. en hoedjes en toeters!

The Flying Dutchgirls

Image

Afgelopen donderdag zijn Bianca en ik voor dag en dauw opgestaan om het vliegtuig naar Kaapstad te nemen!
Na een goede vlucht en een prachtig uitzicht vanuit het vliegtuig werden we rond 10.00u opgehaald door onze gids van het weekend, Clive.

Vanaf het vliegveld begon meteen onze turbotoer ‘Kaapstad in 3 dagen’, te beginnen bij de Tafelberg. Clive zette ons af bij de kabelbaan, waar Bianca en ik meteen met ons hoofd voor een groen scherm op de foto werden gezet. Bianca zei nog: ‘Is dit voor als we niet meer terug komen?’.
De tocht naar boven gingen we langzamerhand de bewolking in, dus konden we niet zo veel zien. Maar toen we eenmaal boven waren klaarde het helemaal op en konden we van het prachtige uitzicht over Kaapstad genieten.
Om 13.00u moesten we weer beneden zijn om door te gaan naar het volgende onderdeel van het programma, dus helaas was er niet heel veel tijd om te genieten.

Our little princess and her walker

Image

Eerder heb ik al eens wat geschreven over onze permanente logé M. Graag wil ik jullie nog wat meer vertellen over haar achtergrond en over haar toekomstperspectief van dit moment.

M. is waarschijnlijk een jaar of 4 oud en is spastisch. Ze kan haar armen en benen wel wat gebruiken, maar haar spierkracht is erg beperkt.
Toen M. een jaar of 2 was is ze door haar ouders in de steek gelaten, hier in Zuid Afrika leeft bij veel mensen de gedachte dat een kind met een beperking een straf van God is. En bovendien zijn de voorzieningen voor kinderen met een beperking zeer beperkt.
Haar ouders hebben haar op een dag midden op een drukke weg gelegd, in de hoop dat ze overreden zou worden…Gelukkig is ze op tijd gevonden en is ze naar het Bobbi Bear center gebracht.

Braaien met hyena's

Image

Afgelopen donderdag werden Anouk, Bianca, Elin en ik door onze gids, Cameron, opgehaald om naar het Hlu Hluwe Umfelozi park te gaan.
Na een rit van zo’n 3 uur kwamen we in de loop van de middag in het park aan. Onderweg heeft Cameron ons veel verteld over de geschiedenis van Zuid-Afrika, de komst van de Nederlanders en daarna de Britten, de oorlog tussen de Britten en de boeren en de daarop volgende invoering van de Apartheid.
Erg interessant om een Zuid-Afrikaan te horen praten over de geschiedenis van zijn land en hoe hij er tegen aan kijkt.

Bij aankomst in het park hadden we meteen geluk, nadat we de eerste bocht om reden stonden we al oog in de oog met een olifant! De olifant stond vlak naast de weg, waardoor we hem bijna aan konden raken! In de verte had Cameron ook al een neushoorn met haar jong gespot, twee van de Big Five hadden we dus al gezien!

Verjaardagspost! :)

Image

Bedankt voor de kaartjes die aan Elin zijn meegegeven! Ik voelde me vanochtend heel erg jarig: mijn medevrijwilligers en onze loge hebben voor me gezongen en de kaartjes waren een ontzettend leuke verrassing! Op naar de appeltaart!

Foto's support group

Image

Een paar foto's van de support group die iedere zaterdagochtend plaats vindt. Helaas was voor mij zaterdag al weer de laatste keer dat ik hier bij kon zijn, omdat ik de komende weekenden op reis ga.

Edu Toy

Vandaag hebben we de Edu Toy training gehad. De Edu Toy wordt gebruikt op primary schools (6-12 jaar) om voorlichting te geven over HIV/aids.
Bobbi Bear gaat geregeld naar primary schools toe om deze voorlichting te geven, met de gedachte dat hoe jonger kinderen zich bewust worden van HIV/aids en hoe het wel of niet overgedragen kan worden, hoe beter.
Bij de training wordt gebruik gemaakt van een aantal knuffels, die de verschillende lichaamsvloeistoffen voorstellen (een gele voor urine, een rode voor bloed en een witte voor zweet, speeksel en sperma) en daarnaast een aantal knuffels die good cells (gezonde cellen) voorstellen, soldier cells (het imuunsysteem), germ cells (bacteriën) en de memory bag (het geheugen van het imuunsysteem). Daarnaast is er een stekelig, plastic ding wat het HIV/aids virus voorstelt.

Verdoofd

Image

Afgelopen woensdag stond helaas in het teken van één ding: de dood. In de ochtend zijn we met zijn allen naar de begrafenis van de vrouw geweest die vorige week is overleden aan een hersenbloeding, ze was 43. De familie had speciaal aan Bobbi Bear gevraagd of wij hen wilden helpen met koffie schenken.

Het was een mooie en verdrietige ceremonie, het feit dat de vrouw nog zo jong was maakte flink wat indruk en met name de 14 jarige dochter die prachtige woorden heeft gesproken zal me nog lang bij blijven.

’s Avonds kwam mijn meest heftige call out tot nu. Er kwam bericht dat er een bijna 4 jarig jongetje was omgekomen bij een verkeersongeluk en of Elin en ik met Jackie mee naar het ziekenhuis wilden gaan. Bij het ziekenhuis aangekomen bleek dat de familie al naar hun eigen huis was gegaan, wij gingen samen met Jackie op zoek naar de politie en medewerkers van de trauma unit om te horen wat er was gebeurt.

This is South Africa...

Onze kleine loge, R., is nog steeds bij ons. Zijn verblijf duurt inmiddels al een week en er is nog geen uitzicht op dat hij ergens anders naar toe gaat.
Zoals ik al eerder schreef kwam er vrijdag wat familie langs, maar die hadden geen papieren om dit te bewijzen. Gisterochtend is er weer familie langs geweest, waaronder ook zijn oma. Wederom geen papieren en inmiddels is welfare een onderzoek gestart naar zijn gezinssituatie.
R. vertelt namelijk wat vreemde verhalen over zijn thuissituatie, hij heeft het gehad over gewapende mannen die zijn kleine zusje hebben neergeschoten. Ook heeft hij het gehad over een groot ongeluk met veel auto’s waarbij doden zijn gevallen. Vreemd is dat er geen emotie zichtbaar is bij het zien of afscheid nemen van zijn familie. Je zou denken dat hij ze wel gaat missen, maar dit is totaal niet het geval…

Een aantal foto's.

Image

Vanwege de privacy van de kinderen mogen er van hen geen foto's geplaatst worden.
Voor meer foto's kunnen jullie ook kijken op de blog van Elin (elinhofman.be-more.nl)

On call

Bij aankomst op het Bobbi Bear center dinsdagochtend, bleek dat de plannen voor die dag, zoals kennelijk zo vaak, waren veranderd.
Er waren twee vrijwilligers nodig om met een Child Safety Officer (CSO) en een moeder en dochter van 8 mee naar het ziekenhuis te gaan.
Elin en ik zijn met de CSO mee gegaan, om eerst moeder en dochter ergens op te pikken omdat ze zelf geen vervoer hadden.
Het ging om een vermoedelijke rape case. Het meisje is een paar jaar geleden al eens verkracht en de dader is destijds helaas nooit berecht. De moeder van het meisje gaf aan dat het meisje de laatste tijd klaagt over jeuk bij haar ‘private parts’ en daardoor bezorgd was dat er weer iets had plaatsgevonden. Het meisje wil helaas niets zeggen over of er iets gebeurt is, waardoor er nog geen zaak geopend kan worden.

De eerste dagen @ de cottage

Zaterdagochtend vroeg zijn we, nadat we al onze spullen enigszins in onze koffers hebben gepropt, verhuisd naar de cottage op het terrein van Jackie.
Elin en Christine slapen in een cottage met M., waar ook Kaileigh, een Nederlandse studente die onderzoek doet, bij in is getrokken. Bianca, Anouk en ik zijn in de andere cottage getrokken.
De cottages zijn een soort van vakantiehuisjes, waar alles voor handen is en we ook onze privacy hebben. We hebben wel besloten dat we voor de gezelligheid iedere avond samen zullen koken en eten.

Nadat we even snel onze spullen hadden afgeleverd, zijn we doorgegaan naar de support group, die ook bij de Tree plaatsvindt.
Naar de support group komen alleen kinderen, die ook weer van ver komen om er bij te kunnen zijn.

Time flies!

De eerste werkweek zit er al weer op! Alhoewel,werkweek, het werk gaat hier in het weekend ook door dus de kans is groot dat we niet echt weekend zullen kunnen houden.

Afgelopen maandag zijn we aangekomen op bij Operation Bobbi Bear, in het Bobbi Bear Center. Na op zondag van Amsterdam naar Dubai te zijn gevlogen en een overnachting in een hotel daar hebben we nog net onze vlucht naar Durban gehaald. Met het klaarmaken maandagochtend hadden we al iets te veel een Afrikaanse mindset, waardoor we bij de gate dringend verzocht werden om op te schieten! Het was gelukkig geen probleem, maar er werd nog wel even ‘pleas don’t do that again’ gezegd.

Nog 73 nachtjes!

Nog 73 nachtjes en dan is het zo ver, dan ben ik na een reis van 26 (!) uur aangekomen in Amanzimtoti, een klein stadje onder Durban, Zuid-Afrika.
Mijn ticket is geboekt, de voorbereidingsdag is geweest. Wat me nu tot die tijd nog rest is me verdiepen in het project en Zuid-Afrika in een poging me, voor zover mogelijk, voor te bereiden op mijn tijd daar.

In Amanzimtoti ga ik 6 weken lang werken bij een lokaal project, Operation Bobbi Bear. Operation Bobbi Bear zet zich in voor seksueel misbruikte kinderen. De organisatie redt per jaar honderden kinderen, regelt medische zorg, begeleidt ze bij het verwerken van hun trauma, vangt ze op met tijdelijke huisvesting en begeleidt ze tijdens een rechtszaak. De kinderen zijn vaak niet ouder dan zes, en hebben allemaal een verschrikkelijk trauma te verwerken.

Alle berichten

Anke Heijnis

Name: Anke Heijnis
Leeftijd: 33

Was vrijwilliger bij Bobbi Bear van 30 jul 2012 tot 07 sep 2012

Over mij:

In het dagelijks leven ben ik werkzaam als gedragskundige bij Siza. Daarnaast ben ik actief lid van Musicalvereniging Muze.